HOME | DD

Description
Ona zakkum demişlerdi.Doğruydu ve o da biliyordu.Aslında zehirli ama güzel gözüken bir çiçekti o;her şeye rağmen.Her şeye rağmen yaşıyordu ve dahası yaşatıyordu.Doğrusu yaşattığı için yaşıyordu.Her zaman "Solmak acaba nasıldır?" diye soruyor ama her zaman "Ben solarsam meleğim de solar" deyip vazgeçiyordu.Meleğinin solması fikri ona çok acı veriyordu çünkü.Meleği yaşamalıydı;hem de sonsuza dek yaşamalıydı.

Ama olmadı yaşayamadı meleği,soldu.Hem de onu kendi elleriyle soldurmuştu.Sanki meleğine su verir gibi kendi zehrini vermişti.İstemiyordu ama unutmuştu zehirli olduğunu;ta ki meleği soluncaya kadar...

Şimdi tek istediği meleğinin tekrar gülmesi ve kendine zehirsiz bir çiçek seçmesiydi.Bu ona sonsuz acı verecekti ama buna mecburdu.Hem o zaman rahat rahat solabilirdi de...

Gün geldi meleği tekrar güldü çünkü ona çok sevdiğini söylemiş ve bebek beklediğini anlatmıştı.Ama gerisini söylememişti.Gerisi çok korkunçtu,ikisi için de,fakat meleğini zehirinden uzak tutmanın başka bir yolu yoktu.Ona her baktığında tekrar tekrar aşık oluyordu ve bu yüzden meleğinin iyiliğini istiyordu.Bunu nasıl yapacağını bilmiyordu fakat yapmak zorunda olduğunu biliyordu.

Aradan on beş gün geçtikten sonra meleğine bebeği istemediğini söylemişti.Tam düşündüğü gibi bir tartışma başlamıştı.O da tartışma sırasında "Beğenmiyorsan başkasını,sana çocuk verebilecek bir başkasını bulursun." .O anda bütün iplerin koptuğunu fark etti.Elleri sanki aradan onca zaman geçmemiş gibi ayrılıvermişti.Meleği durmuş ellerine bakıyordu.Sanki "Neden?" der gibiydi.O ise arkasını dönmüştü;meleği ağladığını görmesin diye."Hadi git,ne bekliyorsun?" demişti,binbir güçlükle.Ve meleği gitti.

Yıllar sonra yanında kocaman bir delikanlıyla meleğini gördü yolda.Meleğinin de yanında güzel bir kadın,belli ki karısı,ve iki kız çocuğu vardı.Çocuklar ona ne kadar da benziyorlardı.O kızları ve güzel kadını izlerken meleği alaylı alaylı güldü,sanki yaşananların hiçbiri yaşanmamış gibi,ve "Bu da yeni oyuncağın mı?Sana göre biraz genç değil mi?" dedi.O ise meleğinin her zaman kızdığı tavrıyla yani gözleri "Seni çok seviyorum" derken ağzının "Bakıyorum sözümü dinlemişsin." alaycı ifadesiyle cevap verdi.Meleği üzülmüş ve sanki olanları birden bire hatırlamıştı.Ama karısı bu tanımadığı kadınla böyle konuşmasına daha fazla izin vermedi.Meleği son kez delikanlıya baktı ve gitti.O ise bu anı beklermişçesine oğlunu son kez öptü ve orada yığıldı kaldı.Meleği ise hala o delikanlının kendi oğlu olduğunu bilmeyerek Allah'tan hep bir oğlan çocuk istedi.