HOME | DD

Description
hij zat daar aan dat tafeltje alsof hij nog nooit bewogen had, doodstil met zijn ogen op het papiertje gericht. Een telefoonnummer, een vrouwenhandschrift, bel me... Bel me. Hij duwde zijn bril zachtjes terug op zijn neus, knipperde een keer, keek weer. Recht voor hem stond zijn telefoon, verder niets.

Hij plaatste het briefje er weer naast, schoof het een stukje van zich af. Na een korte zucht stond hij op, liep naar zijn bed. Hij ging zitten, viel achterover, gooide zijn handen over zijn hoofd. De ventilator aan zijn plafond draaide, piepte een beetje. Door zijn armen heen kijkend liet hij zijn ogen de rondjes mee draaien. Bel me. Hij wist niet wie hij moest bellen, wat hij zou zeggen. Je bent altijd je eigen ergste vijand, iedereen is een beetje zelfdestructief. Het werd stil in de kamer. Hij stond op, liep naar zijn grammofoon en legde de naald weer op het begin van de plaat.

Gister had hij de gevaarlijkste vrouw ontmoet die er bestond. Zijn persoonlijke duivel. Bel me, had ze in zijn oor gefluisterd toen ze afscheid namen. Bel me, maar haar bellen zou zijn dood betekenen. Haar niet bellen zou hem gek maken. Iedereen is een beetje zelfdestructief. Hoe dan ook, het zou pijn betekenen. Zijn ziel zou uiteen scheuren. De gevaarlijkste vrouw van zijn leven... en ze was prachtig.
Niet alleen zomaar mooi, ze was prachtig. Gracieus, zelfverzekerd, altijd de situatie te baas. En ze was pijnlijk, dodelijk.

En dan ga je jezelf de vraag stellen of je leven je zo veel waard is dat je bereid bent martelingen te ondergaan.

"Zou ik het aan kunnen?" Hij praatte tegen niemand. "Nee, ik denk het niet. Ik kan het niet eens aan om te bellen. Zij... waarom... ze is zo... oh god, zo heerlijk. Zo door en door slecht."

Description
hij zat daar aan dat tafeltje alsof hij nog nooit bewogen had, doodstil met zijn ogen op het papiertje gericht. Een telefoonnummer, een vrouwenhandschrift, bel me... Bel me. Hij duwde zijn bril zachtjes terug op zijn neus, knipperde een keer, keek weer. Recht voor hem stond zijn telefoon, verder niets.

Hij plaatste het briefje er weer naast, schoof het een stukje van zich af. Na een korte zucht stond hij op, liep naar zijn bed. Hij ging zitten, viel achterover, gooide zijn handen over zijn hoofd. De ventilator aan zijn plafond draaide, piepte een beetje. Door zijn armen heen kijkend liet hij zijn ogen de rondjes mee draaien. Bel me. Hij wist niet wie hij moest bellen, wat hij zou zeggen. Je bent altijd je eigen ergste vijand, iedereen is een beetje zelfdestructief. Het werd stil in de kamer. Hij stond op, liep naar zijn grammofoon en legde de naald weer op het begin van de plaat.

Gister had hij de gevaarlijkste vrouw ontmoet die er bestond. Zijn persoonlijke duivel. Bel me, had ze in zijn oor gefluisterd toen ze afscheid namen. Bel me, maar haar bellen zou zijn dood betekenen. Haar niet bellen zou hem gek maken. Iedereen is een beetje zelfdestructief. Hoe dan ook, het zou pijn betekenen. Zijn ziel zou uiteen scheuren. De gevaarlijkste vrouw van zijn leven... en ze was prachtig.
Niet alleen zomaar mooi, ze was prachtig. Gracieus, zelfverzekerd, altijd de situatie te baas. En ze was pijnlijk, dodelijk.

En dan ga je jezelf de vraag stellen of je leven je zo veel waard is dat je bereid bent martelingen te ondergaan.

"Zou ik het aan kunnen?" Hij praatte tegen niemand. "Nee, ik denk het niet. Ik kan het niet eens aan om te bellen. Zij... waarom... ze is zo... oh god, zo heerlijk. Zo door en door slecht."