HOME | DD

Description
Mijn ogen trilden op en neer, konden de aandacht niet goed vasthouden. Ik merkte dat mijn concentratie verslapte en mijn paranoia toenam.
Stukje bij beetje voelde ik de hete adem van apathie zwaarder in mijn nek hijgen...
En plots was het over, plots voelde ik me weer zo helder als ooit tevoren, hoewel ik nu badend in het zweet tussen mijn lakens lag en zelfs de blonde scharrel naast me er wakker van geworden was.
"Alles goed?", vroeg ze zacht. "Wat is er?"
Ik keek haar aan met ogen wijd opengesperd. Naast me lag een meisje die minstens vijf of zes jaar jonger is dan ik, naakt, bezorgd naar me te kijken. Hoe langer het duurde, deze tijd van observatie, hoe intenser de spanning werd en ik zag dat ze er niet meer tegen kon. Nog een 'wat is er dan?' brak de stilte.
"Niets. Een soort nachtmerrie..."
"Gelukkig maar. Alles is goed, dat weet je... Ga nu maar weer lekker slapen." Ze kroop tegen me aan en legde mijn hand om haar middel.
Een meisje waarvan ik niet eens verwacht dat ze meerderjarig is, een meisje van de middelbare school probeerde me gerust te stellen! Maar zij weet niet welke stekende pijn en verstikkende angst er toen door mijn lichaam schoot...
Ik... zie soms dingen. Verlangens, voorspellingen. Beelden vliegen aan mijn ogen voorbij waarvan ik vaak weet dat ik ze niet tegen kan houden. Zoals toen weer...

Dat meisje naast me heeft nog een kleiner zusje, heeft ze me gisteravond verteld. Ik heb zelfs een foto gezien en op dat moment schoot er al een rilling door mijn ek, mijn rug. Dat was het toen, wat ik zag. Een verlangen, een voorspelling.
Ik zag haar zusje, die nog jonger is dan zij, en ik kon mezelf niet helpen. Ik moest, zelfs toen ze gilde, schreeuwde en spartelde. En daar ben ik bang voor, dati k op een gegeven moment dat verlangen niet meer kan weerstaan.
Ik tikte haar aan, prevelde:
"Ik weet niet of we nog een keer ontmoeten na morgen, maar zo ja, stel me dan nooit aan je zusje voor." Preventie is altijd beter.
"Hoezo?" "Gewoon. Een voorgevoel."
Ze keek bezorgd, ik lag nog steeds roerloos en verdoofd naar het plafond te staren.
"Nee, serieus. Hoezo?"
"Het is die foto... Maar ik wil je niet zonder reden bang maken."
"Welke foto? En hoezo bang maken?"
"Die foto die je liet zien van jullie op vakantie... Laat ook maar. Het is niets."
"Dan niet." Ze gooide mijn arm van zich af en draaide haar rug naar me toe. Ik glimlachte. Nu had ik haar boos gemaakt...

De volgende ochtend werd ik alleen wakker in bed.
"Gelukkkig, ze is al weg", schoot door me heen, "zij snapt het."
Maar de moed zonk me in de schoenen toen ik muziek hoorde die niet van mij was en de douche hoorde klateren. Shit.
Kijk, sommige scharrels snappen het, die staan op voor jij op bent en zijn weg als je wakker wordt. Ikzelf slaap sowieso nooit bij een ander, dus dan lig ik te piekeren tot het tijd is om te gaan, dan kruip ik uit bed, plunder de keuken voor wat ontbijt, schrijf een briefje met 'als je me nog iets heel dringens moet melden, bel me' en mijn numer, en dan ben ik weg.
Sommige scharrels snappen dat, anderen niet. Anderen maken er een heel 'ding' van. Die willen samen met je ontbijten en nog even gezellig aan je vermoeide, verkaterde kop zeuren voor ze 'als goede vrienden hè' eindelijk het gat van de timmerman opzoeken.
En nu dus weer zoeen. Ze is zelfs bij mij aan het douchen! Wie... wat... waarom?! Ze maakt er een ding van... Nou ja, dat moet dan maar.

Ik ging rechtop zitten, hoorde het kletteren van de douche wegsterven.
Mijn kop spatte zowat, zeker na die 'nachtmerrie' van gister, en dan moest ik dadelijk ook nog opgewekt zijn zeker. Mijn hoofd zakte in mijn handen terwijl ik vermoeid en hijgend probeerde de kracht van mijn verbeelding buiten te sluiten.
"Een goede morgen", klonk het opgewekt achter me.
"Ja. Ja", zuchte ik, en dacht 'vast wel'.
"Alles weer goed?", vroeg ze me wat argwanend, terwijl ze heupwiegend om me heen draaide.
Ik mompelde, niet erg overtuigd, een stille bevestiging terwijl ik probeerde dat beeld van haar, bebloed, hangend aan een muur, boven mijn bed, en het geluid van druppelend bloed in een plas, uit te bannen.
"Zullen we iets gaan eten, samen?"
"Je had al weg moeten zijn", gromde ik uit mezelf.
"Wat zeg je?"
"Je had al weg moeten zijn."
"Wa... wat? Waarom?"
"Omdat mijn kop barst. Omdat ik in een gevaarlijke staat ben. Omdat ik dadelijk ook... barst."
"Wat zeg je allemaal?"
"GA!", schreeuwde ik met een diepe brom in mijn stem.
"Nou zeg, je hoeft ook weer niet zo tegen me te doen..." zei ze verontwaardigd terug, maar ik luisterde al niet meer. "Vanacht was toch gewoon leuk en ik dacht..."
"Vanacht was lust. Vanacht was om een drang te bedwingen. Vanacht was een keuze tussen bloed of sex. Vanacht was om mijn bestaan te verifiëren. Ga... alsjeblieft, ga..."
Ze was stil geworden, liep zelfs achteruit naar de doorgang tot mijn huiskamer. Toen pas draaide ze zich om, pakte haar jas en klikte stil de deur achter zicht dicht.
Mijn hoofd viel weer in mijn handen...

Description
Mijn ogen trilden op en neer, konden de aandacht niet goed vasthouden. Ik merkte dat mijn concentratie verslapte en mijn paranoia toenam.
Stukje bij beetje voelde ik de hete adem van apathie zwaarder in mijn nek hijgen...
En plots was het over, plots voelde ik me weer zo helder als ooit tevoren, hoewel ik nu badend in het zweet tussen mijn lakens lag en zelfs de blonde scharrel naast me er wakker van geworden was.
"Alles goed?", vroeg ze zacht. "Wat is er?"
Ik keek haar aan met ogen wijd opengesperd. Naast me lag een meisje die minstens vijf of zes jaar jonger is dan ik, naakt, bezorgd naar me te kijken. Hoe langer het duurde, deze tijd van observatie, hoe intenser de spanning werd en ik zag dat ze er niet meer tegen kon. Nog een 'wat is er dan?' brak de stilte.
"Niets. Een soort nachtmerrie..."
"Gelukkig maar. Alles is goed, dat weet je... Ga nu maar weer lekker slapen." Ze kroop tegen me aan en legde mijn hand om haar middel.
Een meisje waarvan ik niet eens verwacht dat ze meerderjarig is, een meisje van de middelbare school probeerde me gerust te stellen! Maar zij weet niet welke stekende pijn en verstikkende angst er toen door mijn lichaam schoot...
Ik... zie soms dingen. Verlangens, voorspellingen. Beelden vliegen aan mijn ogen voorbij waarvan ik vaak weet dat ik ze niet tegen kan houden. Zoals toen weer...

Dat meisje naast me heeft nog een kleiner zusje, heeft ze me gisteravond verteld. Ik heb zelfs een foto gezien en op dat moment schoot er al een rilling door mijn ek, mijn rug. Dat was het toen, wat ik zag. Een verlangen, een voorspelling.
Ik zag haar zusje, die nog jonger is dan zij, en ik kon mezelf niet helpen. Ik moest, zelfs toen ze gilde, schreeuwde en spartelde. En daar ben ik bang voor, dati k op een gegeven moment dat verlangen niet meer kan weerstaan.
Ik tikte haar aan, prevelde:
"Ik weet niet of we nog een keer ontmoeten na morgen, maar zo ja, stel me dan nooit aan je zusje voor." Preventie is altijd beter.
"Hoezo?" "Gewoon. Een voorgevoel."
Ze keek bezorgd, ik lag nog steeds roerloos en verdoofd naar het plafond te staren.
"Nee, serieus. Hoezo?"
"Het is die foto... Maar ik wil je niet zonder reden bang maken."
"Welke foto? En hoezo bang maken?"
"Die foto die je liet zien van jullie op vakantie... Laat ook maar. Het is niets."
"Dan niet." Ze gooide mijn arm van zich af en draaide haar rug naar me toe. Ik glimlachte. Nu had ik haar boos gemaakt...

De volgende ochtend werd ik alleen wakker in bed.
"Gelukkkig, ze is al weg", schoot door me heen, "zij snapt het."
Maar de moed zonk me in de schoenen toen ik muziek hoorde die niet van mij was en de douche hoorde klateren. Shit.
Kijk, sommige scharrels snappen het, die staan op voor jij op bent en zijn weg als je wakker wordt. Ikzelf slaap sowieso nooit bij een ander, dus dan lig ik te piekeren tot het tijd is om te gaan, dan kruip ik uit bed, plunder de keuken voor wat ontbijt, schrijf een briefje met 'als je me nog iets heel dringens moet melden, bel me' en mijn numer, en dan ben ik weg.
Sommige scharrels snappen dat, anderen niet. Anderen maken er een heel 'ding' van. Die willen samen met je ontbijten en nog even gezellig aan je vermoeide, verkaterde kop zeuren voor ze 'als goede vrienden hè' eindelijk het gat van de timmerman opzoeken.
En nu dus weer zoeen. Ze is zelfs bij mij aan het douchen! Wie... wat... waarom?! Ze maakt er een ding van... Nou ja, dat moet dan maar.

Ik ging rechtop zitten, hoorde het kletteren van de douche wegsterven.
Mijn kop spatte zowat, zeker na die 'nachtmerrie' van gister, en dan moest ik dadelijk ook nog opgewekt zijn zeker. Mijn hoofd zakte in mijn handen terwijl ik vermoeid en hijgend probeerde de kracht van mijn verbeelding buiten te sluiten.
"Een goede morgen", klonk het opgewekt achter me.
"Ja. Ja", zuchte ik, en dacht 'vast wel'.
"Alles weer goed?", vroeg ze me wat argwanend, terwijl ze heupwiegend om me heen draaide.
Ik mompelde, niet erg overtuigd, een stille bevestiging terwijl ik probeerde dat beeld van haar, bebloed, hangend aan een muur, boven mijn bed, en het geluid van druppelend bloed in een plas, uit te bannen.
"Zullen we iets gaan eten, samen?"
"Je had al weg moeten zijn", gromde ik uit mezelf.
"Wat zeg je?"
"Je had al weg moeten zijn."
"Wa... wat? Waarom?"
"Omdat mijn kop barst. Omdat ik in een gevaarlijke staat ben. Omdat ik dadelijk ook... barst."
"Wat zeg je allemaal?"
"GA!", schreeuwde ik met een diepe brom in mijn stem.
"Nou zeg, je hoeft ook weer niet zo tegen me te doen..." zei ze verontwaardigd terug, maar ik luisterde al niet meer. "Vanacht was toch gewoon leuk en ik dacht..."
"Vanacht was lust. Vanacht was om een drang te bedwingen. Vanacht was een keuze tussen bloed of sex. Vanacht was om mijn bestaan te verifiëren. Ga... alsjeblieft, ga..."
Ze was stil geworden, liep zelfs achteruit naar de doorgang tot mijn huiskamer. Toen pas draaide ze zich om, pakte haar jas en klikte stil de deur achter zicht dicht.
Mijn hoofd viel weer in mijn handen...