HOME | DD

Description
Behulpzaam vond hij me, en het was mooi te zien dat ik zo te doen had met 'de zaak' zoals hij het noemde.
"Ja, wat wil je dan?" had ik geantwoord, "een vriendin van me is spoorloos verdwenen."
"Dat snap ik meneer, ik bedoelde meer... nou ja, ik vind uw medeleven en drang mee te werken mooi om te zien. Aandoenlijk, zeg maar..."
"Ja, ja. Maar, agent de Korte, als ik u even wat mag vertellen; ik wordt er wel gek van. Ik weet echt niet wat ik moet doen."
"Wel meneer, het probleem is dat u weinig kunt doen, behalve bedenken wat er achter zou kunnen steken. En laat het detectivewerk maar aan ons over", antwoordde de Korte me met een gniffeltje aan het eind van zijn zin.
"Ik hoef ook geen revolverheld te zijn hoor", zei ik rustig, uitgeblust. Hoewel mijn maag zich op dat moment omdraaide.

En nu weer zit ik emt een vreemd gevoel in ijn buik thuis in mijn luie stoel, en ik wil iets doen. Haar gaan zoeken, en vinden. Want ik geef niet op voor ik haar blozende wangen en blonde lokken weer voor me zie. Ik moet de onderwereld van Utrecht in, of weet ik waar. Ik ga de onderwereld van Utrecht in!

- - -

"Hey Rooie!" roep ik in de hoorn.
"Hey man", klinkt het even hard en opgewekt terug, terwijl bonkende muziek een ruis veroorzaakt waardoor hij bijna niet te verstaan is.
"Ruud, kan je die herrie even zachter zetten?!"
"Tuurlijk man, tuurlijk. Jij wil natuurlijk weer serieus praten, of niet?" Het gebonk op de achtergrond wordt minder.
"Eigenlijk wel. Eigenlijk.... Ik word er gewoon gek van namelijk, weet je wel."
"Ja, snap ik. Niets horen, niets van de politie, niets van haar. Haar ouders over de vloer... Ik ken haar moeder, geloof me, ik weet dat dat een hel is", grapt Ruud.
"Tja..." Ik begin te praten, roep losse kreten waar zo'n beetje een rode draad in zit die met Inge te maken heeft...

Lusteloosheid, daar zouden ze een zonde van moeten maken. Kijken of ik me er dan iets van aan zou trekken. Met een graai in mijn broekzak haal ik mijn portefeuille tevoorschijn. Het geldvakje knipt open, en mijn oude kruisje blinkt me tegemoet. Toch som dat ik, altijd al de atheïst van de familie, de enige was met een bijbel in zijn kast en een kruisje om zijn nek. Maar ach, er bestaan gekkere dingen in de wereld. Op de achtergrond speelt dezelfde keltische muziek als tijdens de fotosessie, en het mooie dubbelle eraan is dat terwijl ik er helemaal gek van word en het me alleen maar meer aan Inge doet denken, dit het enige is dat me rustig kan houden op het moment.
Ik ben te moe er iets aan te doen, heb overal en nergens zin in, en kan alleen maar gefixeerd naar mijn eigen kruisje kijken lijkt het wel. Mijn lippen gaan nog steeds op en neer, mijn hand heeft de telefoon nog steeds vast, en ik vermoed dat Ruud nog wel aan de lijn is, maar ik hoor hem niet. Ik hoor mezelf niet eens...

Met de muziek die steeds harder in mijn hoofd dreunt en mijn hand die steeds vaster om mijn kettinkje heen komt te zitten, komt ook mijn eigen stem een beetje terug...
"En dan houd ik het gewoon niet meer, weet je wel. Oh, ik wil iets doen, niets doen. Ik wet het allemaal niet meer. Hoe dan ook lijkt het of de tijd steeds langzamer gaat. Super slow motion, maar dan in het echt. Ik heb zo al zoveel dingen geschreven en beschreven, maar nu het mezelf overkomt... Ja, dan sta je gewoon met je mond vol tanden. Als ze het liefje van die, hoe heet'ie, van Baantjer zouden ontvoeren, nou, dan zou hij ook een aflevering lang thuis zijn verdriet verzuipen hoor, terwijl de politie haar terug probeer te vinden. En zoiets heb ik nu ook, hoewel ik geen de Cock ben natuurlijk. Ohja, zo heette hij, de Cock. Toch? Ach, niet interessant ook. Net als ik trouwens, ik ratel, ik praat teveel, veel te veel. Ben je daar nog?"
Dat laatste kleine zinnetje kwam eruit met een zucht, zoals alles tegenwoordig, of in ieder geval zoals alles vandaag, want ik... heb nergens zin in. Het is me teveel geworden, en ik ben doorgeslagen, dat is 't 'm denk ik.
"Ja man, ik ben er nog. Ik had ondertussen wel een vijf-gangen diner kunnen verorberen, maar dat doet er niet toe. Maar serieus, je zit echt in de put, of niet? Je bazelt over van alles, klinkt of je al twee weken non-stop dronken bent, of elk moment in janken kan uitbarsten. Ik begin medelijden met je te krijgen man. Weet je wat? Ik ga je helpen. We gaan gewoon met z'n twee zoeken, want aan die Korte heb je ook niets geloof ik. Ik ben ook al naar dat bureau geweest omdat die gast dar vroeg. Ging hij me interviewen. Of ik haar haarkleur wist! Wat... ze is weg, en hij gaat me zoiets vragen?!"
Ondertussen was er weer een kleine glimlach op mijn gezicht getoverd, de grauwe kleur was van mijn wangen. Hier klonk vriendschap uit oprechte verontwaardiging. Prachtig.
"Dus wij gaan gewoon zo snel mogelijk twee van die lange jassen kopen, mooie jaren '30 hoeden, en een paar blaffers erbij, en dan op pad man. Wij, haar vrienden, zijn toch degenen die haar moeten helpen, niet dan?"
En bij het laatste stukje zin sloeg zijn stem twee octaven over.
"Je hebt helemaal gelijk Ruud, helemaal gelijk", roep ik de hoorn in, met een glimlach om mijn mond en trots in mijn stem.
Het vuur in mijn hart is weer aangewakkerd. De nacht wordt van ons, en we zullen haar terug halen, koste wat kost!

Description
Behulpzaam vond hij me, en het was mooi te zien dat ik zo te doen had met 'de zaak' zoals hij het noemde.
"Ja, wat wil je dan?" had ik geantwoord, "een vriendin van me is spoorloos verdwenen."
"Dat snap ik meneer, ik bedoelde meer... nou ja, ik vind uw medeleven en drang mee te werken mooi om te zien. Aandoenlijk, zeg maar..."
"Ja, ja. Maar, agent de Korte, als ik u even wat mag vertellen; ik wordt er wel gek van. Ik weet echt niet wat ik moet doen."
"Wel meneer, het probleem is dat u weinig kunt doen, behalve bedenken wat er achter zou kunnen steken. En laat het detectivewerk maar aan ons over", antwoordde de Korte me met een gniffeltje aan het eind van zijn zin.
"Ik hoef ook geen revolverheld te zijn hoor", zei ik rustig, uitgeblust. Hoewel mijn maag zich op dat moment omdraaide.

En nu weer zit ik emt een vreemd gevoel in ijn buik thuis in mijn luie stoel, en ik wil iets doen. Haar gaan zoeken, en vinden. Want ik geef niet op voor ik haar blozende wangen en blonde lokken weer voor me zie. Ik moet de onderwereld van Utrecht in, of weet ik waar. Ik ga de onderwereld van Utrecht in!

- - -

"Hey Rooie!" roep ik in de hoorn.
"Hey man", klinkt het even hard en opgewekt terug, terwijl bonkende muziek een ruis veroorzaakt waardoor hij bijna niet te verstaan is.
"Ruud, kan je die herrie even zachter zetten?!"
"Tuurlijk man, tuurlijk. Jij wil natuurlijk weer serieus praten, of niet?" Het gebonk op de achtergrond wordt minder.
"Eigenlijk wel. Eigenlijk.... Ik word er gewoon gek van namelijk, weet je wel."
"Ja, snap ik. Niets horen, niets van de politie, niets van haar. Haar ouders over de vloer... Ik ken haar moeder, geloof me, ik weet dat dat een hel is", grapt Ruud.
"Tja..." Ik begin te praten, roep losse kreten waar zo'n beetje een rode draad in zit die met Inge te maken heeft...

Lusteloosheid, daar zouden ze een zonde van moeten maken. Kijken of ik me er dan iets van aan zou trekken. Met een graai in mijn broekzak haal ik mijn portefeuille tevoorschijn. Het geldvakje knipt open, en mijn oude kruisje blinkt me tegemoet. Toch som dat ik, altijd al de atheïst van de familie, de enige was met een bijbel in zijn kast en een kruisje om zijn nek. Maar ach, er bestaan gekkere dingen in de wereld. Op de achtergrond speelt dezelfde keltische muziek als tijdens de fotosessie, en het mooie dubbelle eraan is dat terwijl ik er helemaal gek van word en het me alleen maar meer aan Inge doet denken, dit het enige is dat me rustig kan houden op het moment.
Ik ben te moe er iets aan te doen, heb overal en nergens zin in, en kan alleen maar gefixeerd naar mijn eigen kruisje kijken lijkt het wel. Mijn lippen gaan nog steeds op en neer, mijn hand heeft de telefoon nog steeds vast, en ik vermoed dat Ruud nog wel aan de lijn is, maar ik hoor hem niet. Ik hoor mezelf niet eens...

Met de muziek die steeds harder in mijn hoofd dreunt en mijn hand die steeds vaster om mijn kettinkje heen komt te zitten, komt ook mijn eigen stem een beetje terug...
"En dan houd ik het gewoon niet meer, weet je wel. Oh, ik wil iets doen, niets doen. Ik wet het allemaal niet meer. Hoe dan ook lijkt het of de tijd steeds langzamer gaat. Super slow motion, maar dan in het echt. Ik heb zo al zoveel dingen geschreven en beschreven, maar nu het mezelf overkomt... Ja, dan sta je gewoon met je mond vol tanden. Als ze het liefje van die, hoe heet'ie, van Baantjer zouden ontvoeren, nou, dan zou hij ook een aflevering lang thuis zijn verdriet verzuipen hoor, terwijl de politie haar terug probeer te vinden. En zoiets heb ik nu ook, hoewel ik geen de Cock ben natuurlijk. Ohja, zo heette hij, de Cock. Toch? Ach, niet interessant ook. Net als ik trouwens, ik ratel, ik praat teveel, veel te veel. Ben je daar nog?"
Dat laatste kleine zinnetje kwam eruit met een zucht, zoals alles tegenwoordig, of in ieder geval zoals alles vandaag, want ik... heb nergens zin in. Het is me teveel geworden, en ik ben doorgeslagen, dat is 't 'm denk ik.
"Ja man, ik ben er nog. Ik had ondertussen wel een vijf-gangen diner kunnen verorberen, maar dat doet er niet toe. Maar serieus, je zit echt in de put, of niet? Je bazelt over van alles, klinkt of je al twee weken non-stop dronken bent, of elk moment in janken kan uitbarsten. Ik begin medelijden met je te krijgen man. Weet je wat? Ik ga je helpen. We gaan gewoon met z'n twee zoeken, want aan die Korte heb je ook niets geloof ik. Ik ben ook al naar dat bureau geweest omdat die gast dar vroeg. Ging hij me interviewen. Of ik haar haarkleur wist! Wat... ze is weg, en hij gaat me zoiets vragen?!"
Ondertussen was er weer een kleine glimlach op mijn gezicht getoverd, de grauwe kleur was van mijn wangen. Hier klonk vriendschap uit oprechte verontwaardiging. Prachtig.
"Dus wij gaan gewoon zo snel mogelijk twee van die lange jassen kopen, mooie jaren '30 hoeden, en een paar blaffers erbij, en dan op pad man. Wij, haar vrienden, zijn toch degenen die haar moeten helpen, niet dan?"
En bij het laatste stukje zin sloeg zijn stem twee octaven over.
"Je hebt helemaal gelijk Ruud, helemaal gelijk", roep ik de hoorn in, met een glimlach om mijn mond en trots in mijn stem.
Het vuur in mijn hart is weer aangewakkerd. De nacht wordt van ons, en we zullen haar terug halen, koste wat kost!